Verhalen
10-12-2025
Evi en Mike hadden niet het gevoel dat hun kinderwens meteen centraal stond aan het begin van het traject. Het begon met een lichaam dat signalen gaf en met vragen waarop ze geen antwoord kregen. Wat volgde was een weg die zich stap voor stap ontvouwde, en die hen uiteindelijk bij hun zoon Noah bracht.
Om hun privacy te beschermen, gebruiken we in dit artikel fictieve namen. Het verhaal van Evi en Mike is wel echt, en wordt met toestemming gedeeld om meer openheid te creëren.
In 2020, midden in de lockdown, bleef Evi’s menstruatie uit. Ze nam contact op met de huisarts en vanuit daar kwam het traject op gang. In het begin kregen ze vooral te horen dat ze jong was en dat geduld hebben vanzelfsprekend was.
Via het ziekenhuis volgden onderzoeken en behandelingen, maar echte antwoorden bleven uit. Keer op keer werd gezegd dat ze het nog even moesten afwachten, terwijl het gevoel bleef dat er meer speelde.
In de periode daarna werden er wel stappen gezet: eerst tabletten, later hormooninjecties. Het bleef vooral proberen, zonder dat er echt werd ingezoomd op een onderliggende oorzaak. Achteraf voelde dit als een lange tussenfase: ze zaten wel in het zorgsysteem, maar zonder duidelijke richting. Via hun omgeving kregen ze de tip om verder te kijken, zo kwamen ze bij Nij Clinics terecht. Terugkijkend, bleek dit voor Evi en Mike een keerpunt.
Bij de eerste intake viel alles op zijn plek. Tijdens een echo werd vastgesteld dat Evi PCOS had. Na bijna twee jaar onzekerheid voelde die diagnose als een opluchting: eindelijk was er een verklaring.
Na meerdere IUI-pogingen zonder resultaat werd de stap naar IVF gezet. De eerste punctie resulteerde in veel eicellen. Een groot deel daarvan werd bevrucht, wat voor het eerst in lange tijd hoop gaf. Enkele dagen later sloeg die hoop om: op dag drie kregen ze te horen dat alle embryo’s waren gestopt met ontwikkelen.
Er volgde een tweede IVF-poging, opnieuw met een punctie en bevruchtingen. Even leek er perspectief, maar ook dit keer ontwikkelden de embryo’s zich niet verder. In het gesprek daarna werd duidelijk dat de kwaliteit van Evi’s eicellen onvoldoende was om tot een gezonde zwangerschap te komen, en dat de kans met haar eigen eicellen zeer klein was. Confronterend, maar ook helder.
Eiceldonatie kwam in beeld. In Nederland bleken de wachtlijsten lang, wat het gevoel van stilstand vergrootte. Evi en Mike waren toe aan perspectief; nog langer afwachten voelde niet meer als een optie.
Via Nij Clinics hoorden zij over een nieuwe samenwerking met Ovumia in Finland. Het traject stond nog aan het begin en was voor alle betrokkenen nieuw, maar juist de openheid en het samen doen gaven vertrouwen. De keuze voor eiceldonatie was niet licht, maar wel bewust: een stap die voortkwam uit alles wat ze daarvoor hadden meegemaakt.
De eerste donor die werd gematcht bleek uiteindelijk dezelfde aandoening te hebben als Evi, wat opnieuw teleurstelde. Niet veel later werd een tweede match gevonden. Op basis van uiterlijke kenmerken sloot deze donor goed aan bij Evi. De eicellen ontwikkelden zich goed en uiteindelijk ontstonden er zeven embryo’s. Die werden ingevroren en later naar Nederland overgebracht.
In mei werd één embryo teruggeplaatst. De eerste poging was raak en Evi was zwanger. De opluchting was groot, maar in het begin waren er bloedingen, met extra controles en spanning.
Bij de twintigwekenecho werd een mogelijke afwijking gezien. In het Radboudumc in Nijmegen volgde een reeks onderzoeken om de oorzaak te achterhalen. Daar werd ook onderzocht of er mogelijk een erfelijke achtergrond was. Die weken waren zwaar: nog vóór er uitslagen waren, moesten ze nadenken over scenario’s waar je liever nooit bij stilstaat. Uiteindelijk kwam het verlossende bericht dat er geen sprake was van een erfelijke aandoening, de afwijking bleek te verklaren.
Evi beviel na veertig weken en één dag, op de dag dat zij eigenlijk zou worden ingeleid. De bevalling was heftig. Op het laatste moment ging het mis en Noah ademde niet zelfstandig. In een fractie van een seconde stond de kamer vol zorgverleners. Mike voelde alsof alles tegelijk gebeurde, terwijl Evi alleen kon hopen dat het goed zou komen.
Na enkele tellen begon Noah te ademen en klonk zijn eerste huil. De spanning zakte weg. Hij was er. Het moment liet diepe indruk achter: intens, overweldigend en allesbehalve vanzelfsprekend.
Na de geboorte begon voor Evi een zware periode. Waar anderen een “roze wolk” verwachten, kwam bij haar de jarenlange opgestapelde spanning eruit.
“Tijdens het traject sta je in de overlevingsstand. Je incasseert teleurstelling na teleurstelling, maar je gaat maar door,” vertelt Evi. “Pas toen Noah er was en de rust terugkeerde, kwam de echte klap. Ik heb langdurig met psychologen gepraat om alles een plek te geven. Mensen vergeten vaak dat de mentale verwerking pas begint als het medische traject stopt.”
Inmiddels gaat het goed met het gezin. Noah is een vrolijk en rustig kindje. “Zo complex en slopend het traject was,” zegt Mike, “zo makkelijk is Noah nu.” Evi vult aan dat ze enorm dankbaar zijn.
Hun verhaal kent een gelukkig einde, maar niet zonder littekens. Door hun ervaring te delen hopen ze bij te dragen aan meer begrip en openheid rondom eiceldonatie. Want ook jonge mensen kunnen met onvruchtbaarheid te maken krijgen.
Iedere reis naar een kinderwens is uniek en niet altijd even makkelijk. Wil jij, net als Evi en Mike, jouw verhaal delen en daarmee anderen steunen? Neem contact op met marketing@nijclinics.com
Heb jij ook een kinderwens en gaat niet alles vanzelf? Wij zijn er om iedereen met een kinderwens te helpen, welke stap je ook overweegt.
Aanmelden ← terug naar nieuwsoverzicht
